1.    Integracja europejska to proces scalania odrębnych części w całość, która cechuje się nową jakością (integracja ekonomiczna, kulturowa, polityczna, militarna, społeczna, itd.).
2.    Kryteria integracji:
a.    Tinbergu – integracja może mieć charakter:
- negatywny – państwa integrujące się porozumiewają się jedynie w celu zlikwidowania lub ograniczenia problemów, które pomiędzy nimi się ujawniły (np.: problem uchodźców, wykorzystanie zasobów granicznych),
- pozytywny – państwa integrujące się starają się stworzyć nową jakość(wspólnota europejska),
b.  Balasra – pięć form integracji:
- strefa wolnego handlu – państwa przystępujące do strefy znoszą pomiędzy sobą cła i inne ograniczenia o skutkach podobnych do ceł (normy jakościowe, dopłaty eksportowe), zachowują jednak prawo do prowadzenia własnych indywidualnych polityk celnych w stosunkach z państwami trzecimi,
- unia celna – państwa do niej przystępujące znoszą pomiędzy sobą cła i inne ograniczenia o skutkach podobnych do ceł równocześnie tworząc wspólną politykę celną w stosunkach z państwami trzecimi,
- wspólny rynek – to, co wypracowano w strefie wolnego handlu i unii celnej plus swoboda przepływu czynników wytwórczych (kapitału, ziemi, pracy),
- unia gospodarcza i walutowa – walutowa oznacza jeden pieniądz, jeden ponadnarodowy bank centralny (banki poszczególnych państw stają się jedynie jego filiami), bank centralny realizuje wspólną dla wszystkich politykę pieniężną, gospodarcza oznacza ujednolicenie polityk na poziomie ponadnarodowym,
- pełna integracja polityczno-gospodarcza – model państwa federacyjnego (USA, Niemcy, Szwajcaria) – w sprawach polityki zagranicznej i gospodarczej zachowuje się jedność ale zachowuje się pewne lokalne odrębności – model, którego przykładem był ZSRR – żadnych odrębności lokalnych.